باد به قلب دختر رسید؛ هوهو کشان، سرد سرد.

-          برخیز و با های نفس هایت بخارم کن، آبم کن، بسوزان.

دختر سر از تنهایی بیرون کشید.

-     با من بودی؟ گمان نکنم کسی در کنج ترین نقطه زمین، دورافتاده ترین دختر زمان را لحظه ای دیده باشد. ای کاش گفته باشی شاید! شاید با من بودی.

باد بر بلندای مژگان دختر نشست و حلقه در اندامش زد.

-          با تو بودم دختر! رحمانم گفته که از تمام رودهای جهان در تو قطره هست. از تمام باغ های زمین در تو غنچه هست. پس پای بکوب، چرخ بزن.

دختر به قعر تنهایی خزید و ناامیدی بر او چیره گشت.

-          در پنج قاره، هفت آسمان و میلیون میلیون کوچه، تنها کوچه بن بست من از رحمت رحمانت خالی است!

چگونه پای بکوبم؟ چگونه چرخ بزنم؟ وقتی دل خوش ندارم.

باد پیچید و پیچید.

-          تو چنگی، نازی، آوازی!

-          رحمانم بهشت را جز به بهانه تو بر پدر و مادرت واجب نگردانید.

دختر اشک هایش را فرو خورد و به سختی خندید.

-          برو باد. به رحمانت بگو دختر تنها به رحمانیتت تو را میشناسد.

باد رفت و ابر بر آسمان دختر سایه زد.

-          منم ابر. مستعانم فرمان داده تا ببارم و از غبار زمینی پاکت گردانم.

دختر چشم هایش را بر هم گذاشت.

-          پس ببار و پاکم کن!

ابر بارید.

-     مستعانم گفته خاک تو را از مهر و گذشت و مهربانی سرشتم و در تو حتی ذره ای از کینه و نامهربانی نتافتم. پس با خدایت مهربان باش و صبوری پیشه کن!

ابر بارید و بارید. اشک دختر در سیل ابر گم شد.

-          ابر، به خدایم بگو، دوستش دارم، بگو کنج زخم خورده دلم را به امید مهر و استعانتش التیام می دهم.

ابر رفت و دختر هنوز در قعر تنهایی اش غمگین بود.

خورشید گونه های دختر را عاشقانه بوس زد.

-          منم خورشید، خدایم فرموده تنها بر قلب تو بتابم، خدایم گفته قلب دخترسردتر از زمین است.

دختر قلب سردش را از سینه درید.

-          بتاب خورشید، بتاب!! روزی در سینه قلبی آتشین داشتم که جز به مهر خدایم نمی سوخت.

خورشید بر بند بند قلب دختر تابید.

-     تو دختری؛ دُردانه خدا. خدایم بهشت را با همه عظمتش قربانی گام های تو کرده و صورتت را با مهر و یقین نقش داده است. تو دختری؛ دُردانه خدا. خدایم تمامی جهان را جز به بهانه دختری نیافرید.

دختر قلب آتشین را در سینه فرو کرد، اما هنوز در هاله اندوه گم بود.

درخت شاخه اش را بر گردن دختر آویخت.

-     منم درخت، قادرم فرمان داده تا تو را میوه ای بخشم که وجودت را از یاس و افسوس برهاند. قادرم فرموده که دختر برکت و رحمت خانواده است. از چه دلتنگی؟! که خدایم تاب دلتنگی ندارد.

-          دختر قلب آتشین را در سینه لرزاند. آسمان را نگاه کرد و خدا را دید.

-     خدایا من برگ نیستم، من باد نیستم، من دخترم؛ دُردانه تو. بر من ببخش نامهربانی ها و بگذر از دلتنگی هایم که تنها به ذوق محبت تو روز را به شب و شب را به روز می رسانم و جز محبتت و مهرت هیچ نمی خواهم.

(مریم قائم پناه)