سلام به همه ی دوستای خوبم

اول از همه از همتون ممنونم که به من و وبلاگم لطف دارین...

این چند روزه یه تغییراتی تو وبلاگ ایجاد شده که بهتر دیدم یه خورده در مورش براتون توضیح بدم که دیگه واسه کسی سوال پیش نیاد...

از این به بعد این وبلاگ دو تا نویسنده داره، یعنی توسط دو نفر اداره میشه و هر دو نفر مطلب پست میکنند، هر کدوم به اسم خودش... یکی که خودمم، اون یکی هم علیرضاست.

خب حالا این آقا علیرضا کیه؟! این آقا علیرضا غریبه نیست، آشناس... شاید شما بگین که ما اونو نمیشناسیم ولی انشاا... بعد از این بیشتر باهاش آشنا میشین... بدون تعارف میگم که علیرضا پسر خیلی خوبیه، همه فن حریفه، خیلی حالیشه، همیشه آماده ی کمک به هَمَس و خیلی چیزای دیگه که خودتون بعدا متوجه میشین....

راستش من به علیرضا پیشنهاد همکاری دادم و اونم قبول کرد و من از این به بعد افتخار همکاری با اونو دارم....

ممکنه تغییرات دیگه ای هم تو وبلاگ داشته باشیم، ولی هر چی باشه در جهت بهبود وضع وبلاگه....

 

خب، من از همین جا به علیرضا خوش آمد میگم: «علیرضا، به وبلاگ خودت خوش اومدی»، ازت ممنونم که پیشنهاد همکاری با منو پذیرفتی.... امیدوارم بتونیم همکارای خوبی واسه هم باشیم و همچنین وبلاگ خوبی داشته باشیم....

 

سلام
امیدوارم که حالتون خوب باشه منو راحیل خانم تازه استخدام کردن و قراره ماهیانه حقوقمونو بده ولی هنوز باهاش طی نکردم ولی دوستاش میگن که خوش حسابه اقا ما شروع میکنیم یه دو تا مطلب بزنیم ببینیم چه شکلیه وضعیته کاریش امید به خدا بسم ا... خدایا امید به خودت دشت اول

 

بزرگ ترین اشتباهات را کسانی مرتکب می شوند که فکر می کنند فقط دیگران اشتباه می کنند.

از آنان نباشیم که زنجیره ای از اشتباهات را گردن می نهند تا تنها یک اشتباه خود را توجیه کنند.

اشتباه نکردن ستودنی نیست، در اشتباه نماندن ستودنی است.

اگر فکر می کنید می شود اشتباه نکرد، اشتباه می کنید.

همه ی کشف ها و اختراعات پس از تجربه ها و اشتباهات فراوان به ثمر رسیده اند پس برخی را به دلیل اشتباهاتشان باید ستایش کرد.

 

 

یادم باشد

حرفی نزنم که به کسی بر بخورد

نگاهی نکنم که دل کسی بلرزد

راهی نروم که بیراه باشد

خطی ننویسم که آزار دهد کسی را

یادم باشد که روز و روزگار

خوش است

همه چیز رو به راه و

بر وفق مراد است و

خوب

تنها،

تنها دل ما دل نیست! آره.

 

« مجتبی معظمی »

 

 

 

جدیت مقصد را نزدیک می کند.                                                                                  شیللر

امید غذای روزانه بیچارگان است.                                                                             هرشل         

هر چه می درخشد طلا نیست.                                                                                   اسکار وایلد

هر کس فقیر و قانع باشد ثروتمند است.                                                                       شکسپیر
هر اقدام بزرگ ابتدا محال به نظر می آید.                                                                     کارلابل
وقتی کیسه خالی شد، دیر پر می شود.                                                                         ویکتور هوگو

امید در زندگانی بشر آنقدر اهمیت دارد که بال برای پرندگان.                                             هوکو
هر روز مقداری از فبم و ثروت خود را وقف دیگران کنید.                                                 مهاویرا

آرزو قلابی است که هر چیز را به جانب ما می تواند بکشد.                                              کارنگی

اگر از انسان امید و خواب گرفته شود بدبخت ترین موجود روی زمین می شود.                     کانت

هرگز صبر و بردباری را از دست ندهید زیرا این آخرین کلیدی است که در را می گشاید.          تاکوپیری

جوان می تواند به آنچه می خواهد برسد. به شرط آنکه دست از دامن تصمیم استوار رها نکند.  توماس

 

سلام...

یکی دو روز پیش یه کتاب از کتابخونه ی دانشگاه امانت گرفتم، چون عجله داشتم متوجه نشدم که متنش چیه، فقط به خاطر اینکه تصویرسازیاش مالِ آقای فرزاد ادیبی بود اونو گرفتم که کاراشونو ببینم. امروز که وقت کردم و یه نگاهی بهش انداختم و مقدمش رو خوندم خیلی خوشحال شدم، خیلی زیاد. آخه فهمیدم از اون کتاباییه که من خیلی دوست دارم، کتابیه که همش جمله های کوتاهه که به صورت موضوعی دسته بندی شدن. وای نمیدونین چقدر خوشم اومد و چقدر دلم میخواد که این کتاب مال من بود. آخه شاید اصلا  نتونم پیداش کنم که بخوام بخرمش. دوست دارم تو وبلاگم از جمله های این کتاب استفاده کنم که شما هم بخونین، من که خوشم اومده، مینویسم شاید شما هم خوشتون اومد. اصلا  نمیدونم کدوم موضوعش رو انتخاب کنم و بنویسم، در مورد بعضی از موضوعاش جمله های زیادی نوشته ولی بعضیاش هم چند تا جمله بیشتر نیست. اونایی که زیادن، چند تاش رو مینویسم. نمیدونم کدوم موضوع رو اول انتخاب کنم........ خب، اول از همه «شیطان» ....

آها، راستی یادم رفت بگم که، طبق گفته ی خود مولف: «همواره خواسته ام که این جملات را کاریکلماتور ندانند و نخوانند که بیش و پیش از آن که این جملات بازی و تفنن با کلمات باشند، در پی طرح نکته ای تازه یا نگاهی تازه از منظری نو، به مسائل مهم و دغدغه های اساسی انسان است.»

 

      «شیطان»

 

• اولین کسی که شیطان را فریب داد، خودش بود و این گونه شیطان، شیطان شد.
• هیچکس در لحظه های تنهایی، تنها نیست. شیطان زانو به زانوی او نشسته است.
• احتیاط کنید، هیچ جاده ای بی خطر نیست. شیطان بر «صراط مستقیم» نشسته است.
• اگر شیطان نبود، آدم، آدم نمی شد.
• شیطان پس از شش هزار سال عبادت، صندلی آسمانی اش را از دست داد. صندلی های زمینی چه قدر معتبرند؟
• کویر زدایی کنیم، شیطان هر روز در ما به گسترش کویر می اندیشد.
• شیطان اهل محکم کاری است، تا بر قلب ها قفل نزند، بیرون نمی رود.
• وقتی بی برنامه باشیم، بزرگترین برنامه دار (شیطان) برایمان برنامه ریزی خواهد کرد.
• اگر ما نبودیم شیطان هنوز آسمان نشین بود. شیطان را ما بیچاره کرده ایم!
• هیچ کس به تنهایی بیهودگی، تن نمی دهد مگر آن که شیطان همنشین خلوت اوست.
• وقتی اراده ها تعطیل می شوند، شیطان تصمیم می گیرد و اراده می راند.
• شیطان برای ورود به سرزمین قلب، به هیچ کس گذرنامه نشان نمی دهد.
• امید، «برادر» ایمان است و یأس، «پسر» شیطان.

 

نام کتاب : گلبرگ ها+ تافا 

(طبق گفته ی خودِ مولف : تافا در گویش دزفول - زادگاهم-  به معنی موج هاست.)

تالیف : دکتر محمد رضا سنگری

تصویرسازی  و صفحه آرایی : فرزاد ادیبی