• روح های بزرگ را از دو جا می توان شناخت: یکی از نیاز بیشترشان و یکی از دردهای بیشترشان.

• برای دیدن برخی رنگ ها و فهمیدن بعضی حرف ها از نگریستن و اندیشیدن کاری ساخته نیست. باید از آن جا که نشسته ایم برخیزیم. قرارگاهمان را در جهان عوض کنیم.

• منتظر نمان که پرنده ای بیاید و پروازت دهد. در پرنده شدن خویش بکوش.

• تنها دو جا است که هر کسی خودش است؛ بستر مرگ و سلول زندان.

• از من بودن خویش به در آی، مردم شو! ذره ای شو، درآمیز با ذره ها. قطره ای گم در دریا!

• با همه چیز درآمیز و با هیچ چیز آمیخته مشو. در انزوا پاک ماندن، نه سخت است و نه با ارزش.

• کسانی که خود هیچند، می کوشند تا در دیگران، در شلوغی غرق شوند. در آن جاست که پوچی خود را احساس نمی کنند. هرگاه تنها می مانند به وحشت می افتند، چون حتی یک نفر را احساس نمی کنند.

      «دکتر شریعتی»